Grapefruit + Cream = Grapefruit Ice-Cream

The taste seemed to come in two parts - a sort of awakening sharpness followed quickly by a wash of sweetness; and each of those little globules (which were about the size of tadpoles) seemed to burst separately in my mouth. That was the grapefruit of my dreams, I don't mind telling you.

{Julian Barnes}

Na specjalne życzenie Brata przygotowałam lody grejprutowe. Choć nie jestem fanką tych cytrusów. No cóż, pomyślałam, będzie miał, co chciał...

Przepis jest banalnie prosty. Natomiast okazało się, że lody mają 1) doskonały, naturalny smak, 2) gładką, kremową konsystencję i 3) przepiękny kolor.

Efekt naprawdę przerósł moje oczekiwania. Podjadałam 2 razy, zanim podałam Chłopakom, choć zazwyczaj tego nie robię. Wspaniałe połączenie słodyczy i goryczki - orzeźwiające i kojące jednocześnie. Grejpfrut w zupełnie nowej odsłonie!

Z czego je zrobić (1 litr):

4 duże czerwone grejpfruty

drobny cukier

500 ml śmietanki 36%

100 ml Campari

Grejpfruty sparzyć. Otrzeć skórkę z jednej sztuki. Wycisnąć sok z miąższem. Sok, miąższ i otartą skórkę zblendować, a następnie zagotować z cukrem, aż powstanie słodki syrop. Cukru dodałam 'na smak', by słodycz równoważyła goryczkę owoców.

Ostudzony syrop wymieszać ze śmietanką i likierem. Schłodzić w lodówce przez min. 2 godziny. Przygotować w maszynce do lodów lub zamrażać w pojemniku, miksując mieszankę co 45 minut, minimum 5 razy.

Przed podaniem wyjąć z zamrażarki na 10 minut.

Czemu nie wziąć udziału w fajnej akcji? Szczegóły TUTAJ.

Kwiaty polne

Little things seem nothing, but they give peace, like those meadow flowers which individually seem odorless, but all together perfume the air.

{Georges Bernanos}

Pewnie już wspominałam, że uwielbiam kwiaty w domu. Nic tak nie dekoruje wnętrza jak świeże kwiaty i rośliny. I wcale nie musi to oznaczać regularnych wydatków na misternie ułożone bukiety zakupione u pani florystki, która ukończyła specjalistyczne kursy składania łodyg w przestrzenne konstrukcje i wie, że specjalny proszek na bazie kwasu acetylosalicylowego i cukru przedłuży żywotność kwiatów.

Nie zawsze trzeba też mieć ogród, żeby korzystać z kwiatowego rogu obfitości.

Czasem wystarczy, wracając do domu, zatrzymać się przy polu lub łące i zerwać to, co oferuje nam lokalna kwiaciarnia pod chmurką. Może to być - na pierwszy rzut oka niepozorny - barszcz zwyczajny lub czarny bez, co kwiaty ma białe (ale owoce czarne, na konfitury i syropy...) i którego - jak tylko się rozejrzeć - wszędzie pełno!

Bez czarny & Barszcz zwyczajny



Te polne piękności po płukaniu oraz przycinaniu znakomicie i bezpretensjonalnie odnajdują się w pseudo-wazonach z butelek o nietypowych kształtach.

Co ciekawe, mam nieodparte wrażenie, że właśnie te rośliny wyglądają w tym momencie we wnętrzu najlepiej. Może to ten naturalny zegar, co daje nam w okręslonym czasie to, co najbardziej adekwatne do otoczenia. A może po prostu autosugestia i zwykła radość, że to takie "coś z niczego"?

Whatever. Jest cudnie.

Ale walory ozdobne to nie jedyna zaleta. Bez pachnie NIESAMOWICIE, a i barszczyk dorzuca bardzo delikatną, świeżą woń. Nie wszyscy to lubią (to trochę jak siedzenie w pomieszczeniu, gdzie ktoś za mocno się wyperfumował), Mąż też nie bardzo. Ale sam

z zapałem rwał ten bez wśród pokrzyw (niczym Józef Toliboski nenufary), więc niech teraz znosi. :)

Czerwcowo - piwonie i znowu truskawki

The peony is beautiful, yet it is supported by a stalk.

{Chinese proverb}

Sezonowa zbieżność blogowych postów wywołuje uśmiech na mojej twarzy. Tak też jest z kwiatami.
W kwietniu na blogach królowały hiacynty, w maju kiście bzu, a teraz przyszedł czas na piwonie... No i ja ulegam ich czarowi, a raczej zapachowi, jednemu z najpiękniejszych wśród kwiatów moim zdaniem...
A dzięki zasobom 'Teściowego' ogrodu mam coroczny, nieodpłatny dostęp do świeżego bukietu.


Ponadto sezon truskawkowy w pełni, więc stwierdziłam, że trzeba to wykorzystać, by nie czuć niedosytu przez następne 11 miesięcy. Przytargałam więc z przypracowaego sklepiku pełną kobiałkę.
Między gotującym się rosołem, a duszonym w maśle kurczakiem szybko popełniłam leciutką roladę, by już na deser cieszyć się truskawkową pełnią.

Biszkopt na roladę:
3 jajka
40g mąki pszennej
40g mąki ziemniaczanej
30 g cukru
pół łyżeczki proszku do pieczenia
szczypta soli

Białka ubijamy na sztywną pianę ze szczyptą soli. Następnie bardzo powoli, partiami dodajemy po trosze cukru - nadal ubijając - oraz kolejno po jednym żółtku. Do masy przesiewamy mąki i proszek do pieczenia. Mieszamy szpatułką.

Masę przekładamy na wyłożoną  dobrym papierem do pieczenia dużą, płaską blaszkę (tą standardową od kompletu z piekarnikiem) i pieczemy w temperaturze 170 stopni przez 12-14 minut.

Wyjęty z piekarnika biszkopt odwracamy i szybko usuwamy papier do pieczenia. Zawijamy wzdłuż krótszego boku w czystą ściereczkę

 i zostawiamy do ostygnięcia.

Dodatkowo:
5 łyżek dżemu jeżynowego
Szklanka swieżych, pokrojonych w ćwiartki truskawek




Krem:

250ml słodkiej śmietanki 36%

ziarenka z 1/2 laski wanilii

kilka kropel aromatu (lub ekstraktu) waniliowego

1 saszetka Śmietan-Fix

Śmietankę ubijamy na sztywno z pozostałymi składnikami.

Biszkopt rozwijamy i smarujemy dżemem. Następnie nakładamy warstwę śmietanki

i truskawki. Zwijamy tak ciasno, jak tylko się da. Oprószamy cukrem-pudrem.

Rolada jest najsmaczniejsza po jednej nocy spędzonej w lodówce.

A po deserze, cowieczorne napawanie się zapachem...

Horror bibliotekarza, czyli książkowy wieniec

Ależ owszem, ja też jestem miłośniczką książek. Stoją na regale w kilku warstwach i leżą w szafie w kartonach. Są w ciągłym, czytelniczym użyciu. Ale wśród nich znalazła się i taka, którą postanowiłam przeznaczyć do innych celów. Biorąc pod uwagę jej aktualność i tematykę, można nawet powiedzieć, że do celów wyższych - ozdobnych.

Już od jakiegoś czasu miałam chęć na wykonanie takiej ozdoby, ale nie mogłam się zdecydować na konkretny model. Pozostałam zatem przy pierwotnym wyborze formy, która mnie zauroczyła (pomysł i tutorial - tu), choć podobają mi się również inne...



Tytułem komentarza: ta pozycja znalazła się w bibliografii któregoś z moich socjologicznych opracowań. A teraz otrzymała drugie życie. :)

Sposób wykonania chyba zależy głównie od nastroju, aczkolwiek opiera się na prostych zasadach. Potrzebna jest podstawa i dużo tutek-zwitków z książkowych stron. 'Ruloniki' - zaczynając od zewnętrznej krawędzi naszego koła-podstawy - mocujemy za pomocą gorącego kleju z pistoletu.
I tak kleimy, kleimy, kleimy - stosując zasadę lekkiego przesunięcia każdego kolejnego okręgu z 'ruloników'.  Najmniejsze z nich, przy wewnętrznej krawędzi zawijamy pod spód kartonowej podstawy.

Na koniec mocujemy tasiemkę. Gotowe!
Można wieszać (choć miałam z tym problem, bo kończy się miejsce ekspozycyjne w naszym mieszkaniu...).

The worth of a book is to be measured by what you can carry away from it. 

{James Bryce}

Epoka lodo(wco)wa

My advice to you is not to inquire why or whither, but just enjoy the ice cream while it's on your plate

{Thornton Wilder}

Nie, nie jestem ani bardzo 'eko', ani też bardzo przewrażliwiona na punkcie dodatków chemicznych w jedzeniu, ale jak dostałam do przeczytania taki artykuł, to moja radość z posiadania własnej maszynki do lodów jeszcze wzrosła.

"W sklepach nie spotkasz już tradycyjnych lodów ze śmietany i mleka. Takie produkty nie nadają się do długiego przechowywania, a i cena ich wytworzenia jest zbyt wysoka. Dlatego producenci lodów bez skrupułów dodają chemię.
Przykładowo lody waniliowe robi się nie z wanilii, tylko piperonalu - środka, którego używa się także do tępienia wszy. W lodach czekoladowych często znajdziemy aldehyd C-18 - używany do produkcji detergentów."

Maszynka jest - jak to się mówi - 'konstrukcji cepa' i składa się z misy mrożącej i pokrywy z automatycznym mieszadłem. I w pełni zdaje egzamin, gdyż wstępnie zamrażając lody, usuwa kryształki lodu, przez co są one gładkie.

Ale po całkowitym zamrożeniu wcale nie takie miękkie... Robione na najtłustszej śmietance oraz pełnym mleku i tak zmrożą się 'na kość', więc przed podaniem trzeba im dać odtajać w temperaturze pokojowej (chyba że w ogóle nie doczekają procesu całkowitego zamrożenia, co też się zdarza... :) ). Jednak po odtajaniu są wspaniałe, mleczne i kremowe.

W sieci jest mnóstwo nieziemskich przepisów na lody. Jak dla mnie prym wiedzie David Lebovitz, który tworzy smaki, jakie nie przyszłyby mi nawet na myśl.

A może ktoś próbował lodów estragonowych ?

Póki co, po miodowo-szafranowych (przepis z Whiteplate) i herbacianych (na bazie receptury z MojeWypieki) zrobiłam zupełnie 'spontanicznie' własną wersję o smaku brzoskwiniowo-kokosowym.

Lody brzoskwiniowo-kokosowe (1,1 l):

1 duża puszka brzoskwiń w syropie

400 ml śmietanki (30%)

1/3 szklanki pełnotłustego mleka w proszku (pudrze)

2 żółtka

1/4 szklanki cukru pudru

200 g wiórków kokosowych

Przygotowanie:

Wszystkie brzoskwinie (oprócz jednej połówki) zmiksować w blenderze z 1/3 syropu i mlekiem w proszku. Żółtka ubić z cukrem pudrem na białą, puszystą masę. Następnie do żółtek dodać śmietankę i ubijać, aż masa będzie dość gęsta. Do masy dodać zblendowany mus brzoskwiniowy oraz wiórki kokosowe, wymieszać mikserem. Można jeszcze raz całość przełożyć zblendować. Schłodzić do temperatury lodówkowej. Następnie przelać do maszynki, która pracuje ok. 40 minut. Pozostałą połówkę brzoskwini posiekać na drobne kawałeczki i dodać do masy lodowej pod koniec ubijania. Schłodzoną mieszankę przełożyć do pudełka i zamrażać (do formowania kulek co najmniej 3 h).

Bez maszynki też można oczywiście, ale to robota dla wytrwałych i przydaje się timer, gdyż chłodzące się w zamrażarce lody trzeba co 30-60 minut wyjąć i zmiksować (i tak co najmniej 4 razy).

Wiórki kokosowe nadają tym lodom 'faktury', więc jeśli ktoś pragnie idealnie gładkich, może nie dodawać kokosa.

Truskawkowe Love

 

Truskawki, truskawki. Z każdym dniem coraz słodsze. I sama nie wiem, czy smaczniejsze, czy piękniejsze. Na pewno dobre na ciepły wiosenny podwieczorek.

Szybki PINK-SHAKE:

8 dużych truskawek

duża garść mrożonych malin

2 łyżeczki cukru-pudru

300ml mleka


Wszystko zmiksować w blenderze. Zagryzać świeżymi truskawkami.

Ja mam na ogół pamięć krótką,
ja mam na ogół pamięć złą,
ktoś do mnie mówił: "Niezabudko"
Zupełnie nie pamiętam, kto.
Ktoś mnie ubierał w perły, futra,
Kto? Całkiem nie pamiętam, lecz
Aż po starości jesień smutną
Pamiętać będę jedną rzecz:

Truskawki w Milanówku,
Tamten ganeczek w dzikim winie,
Te interludia na pianinie,
To jeszcze mi się śni,
Truskawki w Milanówku,
Pogodny wuj reakcjonista,
Który "Brygadę Pierwszą" świstał
Słuchając BBC.

Truskawki w Milanówku
Na talerzykach Rosenthala
Przysiadły od hołoty z dala
Wśród śmietankowej mgły.

Truskawki w Milanówku
I ten przechodzień, spacerowicz,
Inteligentny jak Gombrowicz,
To właśnie byłeś ty.

Nie mam pamięci do detali,
Ale pamiętam furtki skrzyp,
A potem księżyc się zapalił
i łypnął ku nam łypu-łyp.

Ja miałam oczy nieprzytomne,
Czułam gorący poszum krwi,
Więcej nie pomnę, ale pomnę,
Jak strasznie smakowały mi...

Truskawki w Milanówku,
cukier jak śnieg Kilimandżaro,
wuj przez sen mruczał "Cztery karo,"
bo we śnie w brydża grał.

Truskawki w Milanówku,
Na widelczyku srebrnym drżące,
O cichym zmierzchu sprzyjające
Związkowi dusz i ciał.

Truskawki w Milanówku,
Na księżycowy promień złoty
Ty nawlekałeś swe tęsknoty,
A ja westchnienia me.

Truskawki w Milanówku,
Przez chwilę człek nie podejrzewał,
Że to nie Lorelei w mgle śpiewa,
Lecz gwiżdże EKaDe...

Cichą tęsknotę darmo kojąc,
W jesienny zapatrzona liść,
Chcę bardzo, by piosenka moja
Zawarła jeszcze taką myśl:

Że kalarepa z Wołomina,
Która stanowi czasu znak,
Choć strasznie plenić się zaczyna,
Wspominać tak się nie da jak ...

Truskawki w Milanówku,
Martwa natura, żywy dowód,
Że jeszcze wciąż istnieje powód,
By podwieczorki jeść.

Truskawki w Milanówku,
Wytworne żarty od niechcenia,
Ach, pracowały pokolenia
Na formę tę i treść.

Truskawki w Milanówku,
Wuj konkubine miał w Brwinowie,
Ale nam o niej nie opowie,
Wuj już na chmurce gdzieś.

Truskawki w Milanówku,
Wasz czar nie zniknął i nie przepadł,
Nim was zagłuszy kalarepa,
Poświęcam wam tę pieśń. 

Malowane, drukowane

W co się bawić? W co się bawić?

Można by odpowiedzieć: Consult with your pillow. :)

A traktując to powiedzenie bardziej dosłownie, niniejszy post traktuje o włąsnoręcznie szytych poduszkach i o metodach aplikacji motywów graficznych na tkaninę.

Personalizowane poduszki i poduszeczki to coś, co bardzo lubię, ale już powoli brakuje mi miejsca na kolejne egzemplarze. Niektórzy goście śmieją się, że nie ma u nas gdzie usiąść, bo wszędzie leżą poduszki. Ale to chyba właśnie one, jak mało co, oswajają i udomawiają przestrzeń.

W zasadzie własne poszewki można zrobić ze wszystkiego. Na przykład z nogawek starych jeansów lub starego obrusa. Trzy ścieżki maszyną plus wszycie zamka lub guzików. Ta da!

Najciekawszy element to jednak nadruki i malunki. Można je wykonać na różne sposoby i z różnym efektem.

1) Nadruk na materiale

Może się jej podjąć każdy posiadający drukarkę atramentową. Materiał o dość gęstym splocie należy dociąć do formatu A4. Kartkę papieru okleić raz przy razie paskami taśmy dwustronnie klejącej. Następnie przyklejamy materiał do kartki i starannie wygładzamy wszelkie nierówności. Wsuwamy do pustego podajnika papieru i drukujemy wybrany motyw.

Kopalnią ciekawych grafik do wykorzystania jest ten blog. Czerpią z niego niezliczone rzesze fanek DIY.

Ograniczenia tej metody nadruku to: po pierwsze - rozmiar oraz po drugie - 'spieralność' motywu. Trzeba zatem zachować ostrożność i chronić taką poduszeczkę przed zamoknięciem.

2) Malowanie farbą do tkanin

Jest to sposób wymagający nieco cierpliwości i precyzji, ale dający duże pole do popisu przy większych gabarytach. Można oczywiście dać się ponieść fantazji lub precyzyjnej dłoni i malować 'odręcznie', ja jestem jednak zwolenniczką szablonów. Wówczas drukujemy i wycinamy wybrany motyw/napis/litery i ołówkiem odrysowujemy na tkaninie (paski i ramki łatwo wykleić za pomocą żółtej taśmy malarskiej). Uzyskane kontury wypełniamy pędzelkiem i farbą w wybranym kolorze. Ja używam farby Decorfin Textile i uważam, że jest znakomita (gęsta, nie przemacza za mocno tkaniny, dobrze kryje).

Niewątpliwą zaletą jest to, że po przeprasowaniu tkaniny (na lewą stronę), farba utrwala się i tkanina może być prana (maksymalnie do 40 stopni).

3) Transfer wydruku na tkaninę

To metoda, z którą ciągle jeszcze walczę zastanawiając się, czy ją polubię, czy też nie. Daje ona 'znoszony', vintage efekt - transferowany nadruk jest nieco rozmyty, ale za to utrwalony. Można taką tkaninę prać w letniej wodzie.

Motyw, który chcemy przenieść na materiał musi być wydrukowany na drukarce laserowej, jako 'lustrzane odbicie'. Taki wydruk przykładamy i mocujemy taśmą do tkaniny. Następnie przy pomocy gąbeczki lub ściereczki (pamiętając o rękawiczkach gumowych) moczymy kartkę rozpuszczalnikiem NITRO i dociskamy. Wydruk odbija się na materiale, choć w moim przypadku - z różnym stopniem zachowania szczegółu...

Instruktaż dla tej metody można znaleźć tutaj.


A poniżej kilka moich dokonań - homarowy wydruk i szablonowe malunki...

How come the dove gets to be the peace symbol? How about the pillow? It has more feathers than the dove, and it doesn't have that dangerous beak

{Jack Handy}

Niedzielne śniadanie. Scones.

Niedziela. Wolny poranek. I nie ma pieczywa. 

Może wyczarować lekko słodkie, angielskie scones? Co prawda to nie five o'clock, a śniadanie, lecz za 30 minut łamię pierwszą, ciepłą, ciasteczkową bułeczkę...

Jeśli komuś nie przeszkadza słodka nuta i kruchość w pieczywie, jest to wspaniała i szybka alternatywa dla tradycyjnych, drożdżowych bułek.

Na 8 scones gotowych w 30 minut (przepis stąd):

250g mąki

40g cukru pudru

szczypta soli

4 łyżeczki proszku do pieczenia

50g miękkiego masła

1 jajko

100 ml mleka

2 garści rodzynek sułtanek.

Piekarnik rozgrzewamy do temperatury 200 stopni.

Mąkę przesiewamy z cukrem pudrem, solą i proszkiem do pieczenia do miski. Dodajemy miękkie masło i wyrabiamy na 'piasek'. Jajko ubijamy dodając pod koniec mleko. 2/3 mleczno-jajecznego płynu dodajemy do mąki, następnie rodzynki i wyrabiamy gładkie, elastyczne ciasto. Ciasto rozwałkowujemy podsypując mąką na grubość 1-1,5 cm, a następnie małą szklanką wykrawamy placuszki (okrawki zbieramy, wyrabiamy, rozwałkowujemy ponownie i wykrawamy ostatnie krążki).

Placuszki układamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Smarujemy pozostałym mleczno-jajecznym płynem. 

Pieczemy 15 minut, aż będą złociste.

Najlepsze są ciepłe.  Z masłem do jajka na miękko. Z marmoladą pomarańczową. Lub jak kto woli.

I lepiej nie zachowywać ich na drugi dzień, choć prawdopodobieństwo tego jest niewielkie.

 Mała foto-dedykacja dla Ewel - mlecznik i kieliszki do jajek są cudne!

 We pride ourselves on using whole ingredients, and I think it's the fat factor that elevates a scone beyond a biscuit. That and the little bit of love we put into each one

{Dan Einstein}

Ra-bar-bar

The demand for rhubarb is still there

{Mary Austin}

Rabarbar nieodmiennie kojarzy mi się z dzieciństwem, szczeniackimi zabawami z Michałem i Pauliną, ogródkiem Krystiana na Milewskiego. Bo były dzieciaki, hamak i pogryzany rabarbar.

A tu ponad 20 lat później nadszedł kolejny sezon rabarbarowy i wszyscy o rabarbarze. ..

Dwa razy mijałam pęczek rabarbaru w lidlowej alejce, aż w końcu się skusiłam. No bo przecież rabarbar ma ten jedyny w swoim rodzaju smak i kwaśność i na pewno warto zjeść kawałek takiego wiosenno-sezonowego ciasta.

Oparłam się na przepisie Doroty, nieco go modyfikując w proporcjach. 

Ciasto:

400g mąki pszennej

200g miękkiego, pokrojonego masła

50g margaryny

4 łyżki cukru pudru

szczypta soli

Wszystkie składniki wyrobić w misce jak na kruszonkę. Dodać kilka łyżek bardzo zimnej wody i wyrobić ciasto. Zawinąć w folię spożywczą i odłożyć na 30 minut do lodówki. Przygotować rabarbarowe nadzienie.

Rabarbarowe nadzienie:

5 szklanek obranego, pokrojonego rabarbaru

1 szklanka cukru trzcinowego Dry Demerara

1/2 szklanki cukru pudru

cukier waniliowy

łyżka mielonego cynamonu

4 łyżki mąki ziemniaczanej

Wszystkie powyższe składniki wymieszać i odstawić.

Schłodzone ciasto podzielić na 2 części i rozwałkować. Jednym płatem ciasta pokryć dno i boki ceramicznej formy, wypełnić nadzieniem. W drugim płacie ciasta wyciąć otworki (by mógł przez nie odparować nadmiar płynu), przykryć ciasto, docisnąć brzegi.

Wierzch ciasta posmarować mlekiem i oprószyć  cukrem trzcinowym Dry Demerara.

Piec, aż będzie pięknie zarumienione. U mnie było to 15 minut w temperaturze 200 stopni, następnie 25 minut w temperaturze 175 stopni i jeszcze 10 minut z termoobiegiem.

Rabarbar - (syn: rabarbar zwyczajny, rzewień ogrodowy, rzewień zwyczajny) Rheum rhaponticum  - gatunek byliny należący do rodziny rdestowatych. Pochodzi z obszarów Azji Środkowej, Bułgarii i prawdopodobnie południowej Syberii. 

Kanaryjskie ziemniaki czyli Papas Arrugadas con Mojo Rojo

It is a mistake to think you can solve any major problems just with potatoes.

{Douglas Adams}

Oh really? :)

Tak, tak, to nie jest z założenia blog kulinarny. Ale rano z dziewczynami jadłyśmy na śniadanie bułki z Ewowym mojo rojo, a tymczasem w przypracowym sklepiku leżały te małe młode ziemniaczki i czekały na jakiś ciąg dalszy. Ewa zaś wizualizowała nam smak klasycznej potrawy z Fuerteventury, a te słoneczne wyobrażenia konfrontowałyśmy z wyżej wspomnianym domowym mojo rojo. Zapach i smak sosu absolutnie przekonał mnie do jak najszybszego wypróbowania własnej wersji. A że na Wyspach Kanaryjskich mojo rojo często występuje w duecie z papas arrugadas, nie było wyjścia, ziemniaczki 'trzy-pięćdziesiąt-za-kilogram' znalazły nabywczynie, w tym mnie oczywiście.

Papas Arrugadas:

1 kg jak najmniejszych młodych ziemniaków
250g soli
liść laurowy
2 plastry cytryny

Metodologia obróbki ziemniaczków (oraz przygotowania sosu) zaczerpnięta jest stąd, a polega na tym, że opłukane, ale nieobrane gotuje się w mocno słonej (oryginalnie morskiej) wodzie. Po odlaniu wody na ziemniakach pozostaje szaro-słony nalot. Odcedzone ziemniaki 'dosusza' się jeszcze w tym samym garnku na małym ogniu, aż skórka pomarszczy się.

Mojo Rojo (moja wersja z posiadanych w domu zasobów):

1 opalana czerwona papryka konserwowa bez skóry (opcjonalnie pół świeżej czerwonej papryki)
1 świeża papryczka chilli, wypestkowana
4 duże ząbki czosnku
250ml oliwy z oliwek
łyżka octu winnego (może być balsamico)
3 łyżeczki słodkiej mielonej papryki
1/2 łyżeczki kuminu
1/2 łyżeczki sproszkowanego chilli (pieprz cayenne)
1/2 łyżeczki soli (najlepiej morskiej)

Pokrojony czosnek, chilli i przyprawy ucieramy w moździerzu na pastę. Do wysokiego naczynia wkładamy pokrojoną paprykę i pastę, dolewamy oliwę i ocet. Blendujemy na gładki, gęsty sos. (Można wszystkie składniki od razu zblendować, ale trzeba wówczas robić to nieco dłużej.)

I tak oto małe, młode, polskie ziemniaki mogą nas na chwilę przenieść na słoneczną hiszpańską wyspę, a może nawet autostopem przez galaktykę, w co najwyraźniej wątpił autor cytatu otwierającego ten post. :)